Skip navigation

Please use this identifier to cite or link to this item: http://hdl.handle.net/20.500.12128/5337
Title: Mechanizmy stabilizujące fazę nadprzewodzącą typu Fulde-Ferrell-Lakin-Ovchinnikov
Authors: Ptok, Andrzej
Advisor: Mierzejewski, Marcin
Keywords: nadprzewodnictwo; model Pensona—Kolba-Hubbarda; fale gęstości spinowej; układy z nieporządkiem
Issue Date: 2012
Publisher: Katowice : Uniwersytet Śląski
Abstract: Prezentowana rozprawa poświęcona jest czynnikom stabilizującym fazę nadprzewodzącą typu Fulde-Ferrella-Larkina-Ovchinnikova, czyli fazę, w której pary Coopera posiadają niezerowy całkowity pęd. We wstępie (rozdział 1, omówione zostały główne cechy fazy FFLO oraz eksperymentalne przesłanki istnienia tej fazy. Ze względu na restrykcyjne wymogi, jakie muszą spełniać materiały, w których można obserwować fazę FFLO, kluczowe było określenie czynników wpływających na stabilność tej fazy. W rozprawie tej przedstawione zostały następujące czynniki: • wpływ przeskoku par - w rozdziale 2 • wpływ niejednorodności układu (domieszek) - w rozdziale 3 • wpływ fal gęstości spinów - w rozdziale 4 W rozdziale 2 pokazaliśmy, że przeskok par elektronów wpływa na efektywny potencjał parujący. Występowanie przeskoku par elektronowych obniża wartości pola magnetycznego przy którym pojawia się FFLO. Dodatkowo pokazaliśmy możliwość istnienia dwóch różnych faz FFLO - gdy całka przeskoku par J jest mała, otrzymujemy FFLO z małym całkowitym pędem, natomiast dla względnie dużych J otrzymujemy FFLO z pędem w pobliżu wierzchołków FBZ. W rozdziale 3 rozważaliśmy wpływ niejednorodności układu (domieszek) na stabilność fazy FFLO. W szczególności chcieliśmy przetestować powszechnie akceptowany pogląd, że faza FFLO występuje jedynie w układach bardzo czystych i nawet niewielka liczba domnieszek prowadzi do jej zniszczenia. Okazało się, że taki wniosek był konsekwencją obliczeń prowadzonych tylko z jedną wybraną wartością pędu par Coopera. Tymczasem domieszki prowadzą do dodatkowej lokalnej modulacji nadprzewodzącego parametru porządku. Transformacja Fouriera takiego rozkładu A (R t) daje wiele zbliżonych wkładów A (q). Oznacza to, że w układach niejednorodnych może występować nadprzewodnictwo z niezerowym pędem par, jednak należy uwzględnić wiele możliwych wartości pędów. Przestrzenny rozkład parametru porządku zgodny z postacią LO powinien zostać zastąpiony bardziej ogólną, którą w rozprawie oznaczałem jako FFLO. Pokazaliśmy dodatkowo, że nieporządek diagonalny powoduje zmniejszenie wartości parametru porządku, natomiast nieporządek pozadiagonalny może powodować jego wzrost. W chwili obecnej najsilniejsze przesłanki eksperymentalne potwierdzające obecność fazy FFLO dotyczą nadprzewodnictwa ciężkofermionowego CeColn5. Jeśli nadprzewodnictwo FFLO faktycznie występuje w tym układzie, to musi ono współistnieć z SDW, którego obecność została jednoznacznie potwierdzona w eksperymentach z rozpraszaniem neutronów. W rozdział 4 pokazaliśmy, że obecność SDW nie tylko nie wyklucza obecności FFLO, lecz przeciwnie jest dodatkowym argumentem przemawiającym za obecnością tej wyjątkowej fazy nadprzewodzącej.
URI: http://hdl.handle.net/20.500.12128/5337
Appears in Collections:Rozprawy doktorskie (WNŚiT)

Files in This Item:
File Description SizeFormat 
Ptok_Mechanizmy_stabilizujace_faze_nadprzewodzaca.pdf3,46 MBAdobe PDFView/Open
Show full item record


Items in RE-BUŚ are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.