Skip navigation

Please use this identifier to cite or link to this item: http://hdl.handle.net/20.500.12128/3788
Full metadata record
DC FieldValueLanguage
dc.contributor.authorDymara, Bronisława-
dc.date.accessioned2018-05-21T08:47:43Z-
dc.date.available2018-05-21T08:47:43Z-
dc.date.issued2014-
dc.identifier.citationU. Szuścik, B. Oelszlaeger-Kosturek (red.), "Dziecko w świecie innowacyjnej edukacji, współdziałania i wartości. T. 1" (S. 29-47). Katowice : Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiegopl_PL
dc.identifier.isbn9788380123144-
dc.identifier.isbn9788380123151-
dc.identifier.isbn9788380120563-
dc.identifier.urihttp://hdl.handle.net/20.500.12128/3788-
dc.description.abstractChcąc przybliżyć cechy pedagogiki współbycia, muszę wskazać jej trzy nurty, oparte na tych samych ideach, głównych wartościach, lecz występujące w różnych przestrzeniach i sytuacjach interpersonalnych. Nurt pierwszy, ujęty w samej nazwie serii: Nauczyciele-Nauczycielom, został już częściowo scharakteryzowany w mej wstępnej wypowiedzi oraz wnikliwej laudacji mego znakomitego poprzednika Kazimierza Denka. Nurt ten wyrósł z chęci wzajemnego poznawania się i obdarowywania nauczycieli akademickich oraz nauczycieli różnych typów szkół zasobami swej wiedzy, inteligencji, doświadczeń, uczuć i poglądów. Została więc podjęta próba przezwyciężenia różnych form separatyzmu pomiędzy nauczycielami szkół podstawowych i średnich a nauczycielami uniwersytetów oraz innych szkół wyższych. Nurt drugi pedagogiki współbycia został wpisany już dawno w koncepcję kompleksowego uczenia się i inne formy innowacyjnej edukacji, opisywane od lat w serii N-N oraz innych tekstach naszych autorów. Współbycie rozumiem tu jako złożone zadanie, którego realizacja wyzwala poczucie samodzielności i wolności u ucznia oraz nauczyciela, będącego głównie (choć nie tylko) kreatorem i przewodnikiem po świecie wiedzy. W tym znaczeniu wolność jest wzajemną emanacją życzliwości, przyjaźni i miłości osób uczących się, wynika z atmosfery interpersonalnej, z synergii tworzącej niejako „nici”, ścieżki, dróżki i drogi „docierania” do siebie i innych, porozumiewania się uczniów z uczniami i uczniów z nauczycielami oraz innymi osobami dorosłymi. Pedagogika współbycia została wprawdzie wypracowana w obrębie uczenia się kompleksowego, a więc określonej koncepcji edukacji, ale jej zakres wykracza poza nią. Obejmuje także inne zachowania dzieci, młodzieży i dorosłych, realizuje się w całym społecznym życiu człowieka, w obrębie rodziny i różnych ludzkich wspólnot; w relacjach interpersonalnych różnego typu. I to jest trzeci nurt pedagogiki współbycia.pl_PL
dc.language.isoplpl_PL
dc.publisherWydawnictwo Uniwersytetu Śląskiegopl_PL
dc.rightsUznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Bez utworów zależnych 3.0 Polska*
dc.rights.urihttp://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/pl/*
dc.subjectpedagogika współbyciapl_PL
dc.subjectwychowanie dziecipl_PL
dc.titleŹródła, cechy i perspektywy pedagogiki współbyciapl_PL
dc.typeinfo:eu-repo/semantics/bookPartpl_PL
Appears in Collections:Książki/rozdziały (W.Art)

Files in This Item:
File Description SizeFormat 
Dymara_Zrodla_cechy_i_perspektywy_pedagogiki_wspolbycia.pdf338,16 kBAdobe PDFView/Open
Show simple item record


Uznanie autorstwa - użycie niekomercyjne, bez utworów zależnych 3.0 Polska Creative Commons License Creative Commons